Περπατάω άσκοπα μέσα στην πόλη. Ο κρύος αέρας χτυπάει το πρόσωπό μου και μπερδεύει τα μακρυά μαλλιά μου. Μαύρα σύννεφα έχουν καλύψει τον ουρανό και μια δροσερή ψιχάλα έπεσε στο δεξί μου μάγουλο αλλά εγώ δεν έδωσα σημασία. Παρά μόνο συνέχισα να περπατάω μπροστά. Χωρίς να ξέρω από που ήρθα και χωρίς να ξέρω το που πηγαίνω χαμένη στις σκέψεις μου
Περπάταγα γρήγορα σαν κυνηγημένη. Νιώθω πως θέλω να το σκάσω,να ξεφύγω από εκεί. Αλλά να πάω που; Από ποιόν τρέχω; Ποιος είναι ο φόβος μου; Ποιος είναι ο εχθρός μου που από τον οποίο θέλω να τρέξω μακριά; Σταματάω. Κλείνω τα μάτια μου. Προσπαθώ να αναπνεύσω και να αδειάσω το μυαλό μου.
Ξεκίνησε να βρέχει. Πολλές ψιχάλες η μια μετά την άλλη άρχισαν να πέφτουν από τον συννεφιασμένο ουρανό. Ακούμπησα την πλάτη μου σε έναν τοίχο και προσπάθησα να πάρω μια ανάσα. Ένιωθα φυλακισμένη, παγιδευμένη, αδύναμη, νευρική και είχα μια παρότρυνση να τρέξω μακρυά.
Ανοίγω τα μάτια μου, κοιτάω τριγύρω, οι περαστικοί ούτε που έριχναν μια ματιά, δε δίνουν σημασία δεν μπορούν άλλωστε να δουν μέσα μου, δεν μπορούνε να δούνε πίσω από τη μάσκα μου ή απλός δεν ενδιαφέρονται να το κάνουν αυτό.
Μόνο μια συμπαθητικά κοπέλα με πράσινα μάτια που έλαμπαν ήρθε και με ρώτησε άμα είμαι καλά στην οποία απάντησα ψέματα ότι είμαι εντάξει κι ότι μπορώ να το λύσω και μόνη μου. Όμως η κοπέλα επέμενε. Το έβλεπε, το ένιωθε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα όσο κι αν εγώ το αρνιόμουν λέγοντας ψέματα όχι μόνο σε εκείνη αλλά και στον ίδιο μου τον εαυτό.
Η κοπέλα δεν επέμενε άλλο. Αφού δεν μπορούσε να κάνει κάτι χάθηκε κι εκείνη μέσα στο πυκνό πλήθος των περαστικών αφήνοντας με και πάλι μόνη. Το μετάνιωσα λίγο που την άφησα να φύγει. Η μοναξιά δεν βοηθούσε. Μήπως έκανα λάθος που δεν της μίλησα; Αλλά και να της μίλαγα τι θα της έλεγα; Αφού εν τέλη ούτε εγώ δεν ήξερα τι είχα και αν όντως ήμουνα καλά ή όχι.
Πήρα μια βαθιά ανάσα και το πήρα απόφαση. Ανασηκώθηκα και ξανάρχισα να περπατάω μπροστά. Ένιωθα ένα βάρος μέσα μου αλλά συνέχισα να περπατάω Με το να έμενα στάσιμη σε εκείνο το σημείο δεν κέρδιζα και τίποτα άλλωστε. Σήκωσα το κεφάλι μου ακόμα κι αν ένιωθα ανασφάλεια στο βάθος της ψυχής μου και κοιτώντας μόνο μπροστά προσπάθησα να επιβάλω στον εαυτό μου ότι πρέπει να συνεχίσω να περπατάω στον αβέβαιο δρόμο της ζωής ενώ η βροχή είχε σταματήσει και ένα ουράνιο τόξο έκανε την εμφάνιση του